Kanina sa ym nalaman ko na may leukemia ung pinsan ko. Kakakilala ko lang sa kanya sa UP mga three years ago. May talento siya na solid, magaling talaga kumanta, musically-inclined in all its glory. Tapos bigla nalang mawawala ng ganun. Hindi naman sa iniisip ko na wala ng pag-asa para sa kanya. Nakakaguilty lang na sa bawat araw ay naiinis ako sa sarili ko na wala akong talento, at puro nalang angal ginagawa ko. At nung sinabi ko oh cuz, i'm sorry i don't know what to say, sabi niya it's okay i'm strong enough. nakakalungkot lang na bata pa lang siya at meron na siyang sakit. napaka unpredictable talaga ng mundo. kaya paminsan naiisip ko na na sabihin sa lahat ng kailangan sabihin at hindi na matakot kung anuman. may mga hindi lang talaga masabi dito na hindi ko mabigyang salita. ang labo ng pakiramdam ko ngayon.
guess who showed up on our doorstep, lolo ko from antique! may mga salitang USAFFE, veteran's bank at amwslai nanaman sa ere. and pataas na ng pataas boses ng nanay ko. it has always been like this with my lolo. after getting a dose of that, i tinkered with my newly downloaded copy of the royal tenenbaums. then i discovered that my cousin had leukemia. and had a chat with dart, saw him sa mall how many days ago. i feel that with my family, it's never going to be perfectly peaceful, but you can't choose family. and i am thankful for them. i really am.
just downloaded the police greatest hits. whaaaaahaaaaaaawww. memories, memories. apir.
No comments:
Post a Comment